Ağlamam geldi gene...

Nasılda tuhafım bugün.Bir yanım ağlamaklı sanki.
Belki havadandır diyorum kendi kendime,zor kalkabilmemdir yataktan.
Belki kaç gündür düzensiz uyuklamamdır..
Zamansız bir diz amelyatı oldu canım yarısı.Hemde 5. yılımızı ufak bir kaçamakla
kutladıktan hemen sonra.
Dizinden ufacık kestiler,Ama benim içimdeki derin kesik acısını anlatamam, endişeyle cıkmasını beklerken.Gece hep sildim terleyen saclarını.Cama vuran yağmurun ritmiyle dua ettim biran önce iyi olsun diye.Hiçte korkmadım çakan şimseklerden bile .
O uyurken düşündüm hala nasıl asık oldugumu ,demesi klasik ama ilk günkü gibi belki dahada çok..
Geçti şükür atlattık bişeyleri birlikte yine.Sarılı bacagı kanepede yaptıgım kösede yatarken
ben işimin başına döndüm nihayetiyle.

Hımm bu arada bugüne ait bir not bırakmak istiyorum kendime,Hatta bağırmak istiyorum kulaklarım patlayana kadar hemde kendi sesimlee

''Ne kadar kendini yırtsanda biliyorsunki senden daha huzurluyum''

diyorum nokta