Çok dostum yoktur aslında benim ,öyle hemen sarmaş dolaş olmam.
Kelimeler boğar beni “Cır cır” konuşamam.
Kızarım aslında kendime …
Yeni konular açamam,o konudan bu konuya atlıyamam.
Kelimelere bağlı kalıp senaryolar yazamam,düşünürüm hemde çok ama dile vuramam.
Yolda giderken tanıdık görmeyi sevmem (komsu ,eski okul arkadası,vs..)mesala
Selam vermek değil elbet kaçındığım .Kaçtığım yalandan ayak üstü
*--naber
*--nasılsın
*--işten mi
*--iyi hadi
*--görüşürüz vs..
cümleler kuranlardan.
.
Lisenin ilk günü hazırlıktayız.Herkez birbiriyle yavaş yavaş kaynaşıyor nede olsa 5 sene var aynı sıralarda geçirilecek.Ben nemrut bir surat tek kişi oturuyorum pencere kenarında.Yüzüm bir şeylere asılmış ama sebep ne hatırlamıyorum şimdi.Eteğimin boyunamı,rengini beğenmediğim ince çorabıma mı..Birkaç kişi geliyor yanıma bir şeyler soruyor ,nerden geldin nerde okuyordun vs..
O kadar asık ki yüzüm 1.sorundan sonra 2.si gelmiyor aynı kişiden.Anında volta .Akıllarını okumak hiçte zor değil .
–Ne kadar gıcık bi kız yaa suna bak burnu kaf dağında
Sınıf 40 kişilik falan .Herkes bir şekilde kendine denk birini bulmuş koyu muhabbette bir tek ben yalnız oturuyorum.O zaman cidden daha yobazmışım uyuzmuşum.Şimdilerde aştım kendimi o ayrı..
Ama zamanla tanıyorlar beni tabi yoksa yıllıktaki övgü dolu uzun uzun yazılar olur muydu hiç.Gerçi ben o yıllığı 2005 den beri bulamıyorum ya neyse….
Dost olduklarım hep derler aslında tanımadan önce beni ne kadar soğuk bulduklarını.Ama anlarlar zamanla dışım soğuk dursa da içimin ne kadar sıcak olduğunu.
Diyorum ya Çok şükür ediyorum hep beni sürekli arayan ,halimi hatırımı soran ,zaman buldukça bir şekilde görüştüğüm,iyi olduklarına sevindiğim,dertlerini dinlediğim, mutluluğumu benimle paylaşan benim kadar sevinen sevdiklerim var…
Kimsenin başından eksik olmasınlar di mi?
.jpg)
