Bir iftar yemeğinde buluştuk nihayet .Hepimizi bir araya toplamak o kadar zor oldu ki.Gelemeyecekler işi olacaklar 2 hafta öncesine kadar tutulan yerin yağmurun azizliğine uğraması falan derken tam bir arbede yasadık.Bir kaç mekan değişikliğinden soran mekan karar kılındı ve herkese maillerle haber edildi.Son ana kadar kişi sayımız bir arttı bir eksildi.Gelemeyenlerin yanımızda olmayı ne kadar çok istediklerini bildik ya yetti gitti.Uzun uzun sohbetler ettik yemek bahane zaten ne yediğimide hatırlamıyorum ya. Yüzlerine baktım kısa bir konuşmadan sonra ben gene ağladım.Ya ne diyim kendime.
Çidoş okuyor beni sık sık biliyor,
dedi ki telaşlanmayın bu aralar böyle…
Hepimiz o kadar farklı noktalardayız ki ,daha düne kadar hepimizin amacı belli aynı mekana doğru her sabah aynı zamanda aynı yerde idik.Şimdi ise senede sadece birkaç kez belki görüşebiliyoruz.Kimimiz çoluk çocuğa karışmış,Kimimiz anne adayı hepimiz ayrı ayrı yerlere savrulmuşuz sanki hiç birlikte değilmişiz gibi sanki bir kolayı bile 4 kişi paylaşmamışız gibi.. Hepsinin farklı hayatları farklı dertleri farklı sevinçleri var. Hepsini çok seviyorum ayrı ayrı …
Yanlarında çocukluğumu ergenliğimi genç kızlığımı anımsadım mutluyum …
.jpg)
